Si los ángeles existen… deben ser como Xavier

10/2/10

Si los ángeles existen… deben ser como Xavier

Estas palabras las escribí anoche cuando llegué del Hospital de Mataró después de visitar a Xavier Tribó. Hace unos minutos he sabido que ha fallecido esta madrugada. Descanse  en paz nuestro compañero y amigo...


Ayer me dieron una de esas noticias que sabes que pueden  llegar pero que no quieres escuchar nunca. Nuestro amigo Xavier se está muriendo. Quizás  los que no habéis tenido la suerte de conocerle  penséis que es demasiado duro hablar con este realismo sobre un amigo en una web. Pero los que  le habéis  conocido en plenas condiciones sabéis que él  hubiera   hablado de las cosas por su nombre con absoluta serenidad. Él es de las pocas personas que a pesar de luchar durante once años contra el cáncer cuando le veías te transmitía ánimo, tranquilidad, paz, calma, esperanza. Nunca he conocido en mi vida a nadie con su optimismo frente a las dificultades. Nunca he visto a alguien que con tanta fortaleza hablara de su larga enfermedad sin transmitir ni un gramo de preocupación a los que tenía a su alrededor. Xavier es de aquellas personas que cuando se comprometía con algo, por sus convicciones, por su compromiso y por su sentido del deber la cumplía a raja tabla. De esas que ya no quedan, de esas que tanto necesita nuestro país en nuestros días. Cuantos Xavier Tribo necesitaría nuestra sociedad…

Su mujer me contaba anoche cuando le fuimos a ver un grupo de “ciudadanos” al hospital, mientras el dormía sedado, que había estado respondiendo mails hasta ayer mismo. Hasta hace dos semanas había ido a trabajar a la oficina. Hace poco más de un mes hablaba conmigo y con Matías, nuestro Secretario General, para informarnos de las reuniones del Institut Català de Finances, de sus gestiones allí  donde él era el representante propuesto por el grupo de C´s en esa institución de crédito. Hasta el último momento, hasta el último día comprometido. Xavier, a pesar de conocer perfectamente su grave situación, incluso  se había comprometido con C´s y con nuestra candidatura para preparar un grupo de trabajo que ayudase a preparar el programa  económico. Y me consta que lo estaba haciendo hasta hace pocos días que  cayó en  cama.

Que impotencia  siente uno  cuando a alguien que tiene tanto que aportar a nuestras vidas, a nuestra sociedad, a sus familiares y amigos, se nos marcha, se nos apaga… Y aunque no sea  políticamente correcto decirlo: cuantas personas conocemos  por las que no derramaríamos ni una lágrima si fallecieran y lo vacío que se siente uno cuando conoce a personas únicas  y se marchan antes de tiempo.

Le conocí hace menos de cuatro años en un acto de campaña en Granollers, cuando un grupo de simpatizantes   vinieron desde Mataró a un acto de C´s. Y creo que   no le habré visto más de veinte veces. Pero nadie en  tan pocos encuentros me había marcado tanto. No he conocido a nadie que acumule tanta integridad, tanta bondad y tanta excelencia en una misma persona. Y no es mi opinión,  es la de todas las personas que conozco que también le han conocido.

Él aún esta con nosotros pero por poco tiempo, días, quizás horas, no lo sé... Xavier se va. Yo no soy creyente, pero el sí que lo es. Xavier, tan debó tinguis raó y Déu existeixi. Estic convençut de que quan et conegui et fitxarà d’àngel i t’enviarà a la Terra, per a que, com a bon economista que ets, ens treguis d’aquesta crisi.

No t’oblidarem ciutadà Tribot…

Compartir
Compartir
Compartir